خوان هشتم

وهم است هر چه بی تو به آن شاد و دلخوشیم

ای غم بیا به داد دل شادمان برس!
با لرزه‌ای به ریشهٔ بنیادمان برس

در تُنگ خویش، تنگ در آغوشمان بکش
سرْوقت حال ماهیِ آزادمان برس

ای عشقِ خانه‌سوز! به دیدارمان بیا
آوار شو به خانهٔ آبادمان برس

ویرانمان کن آتشی از نو به ما بزن
چون برق حمله‌ور شو و چون بادمان برس
¤
وهم است هر چه بی تو به آن شاد و دلخوشیم
ای کشتی نجات به فریادمان برس!

سروده در یکم محرم 1441

برچسب‌ها: ابوذر دارابی, غزل, غزل آیینی, محرم

+ نوشته شده در یکشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۲ ساعت 10:59 توسط ابوذر دارابی |

پیش از آن که به سوختن این کاغذها بیفتم
باید دانسته باشی
کلمۀ هر سلام را
نگاه هر کلمه را
و جنون هر نگاه را

وقتی انسانی شاعر میشود
به واژه میکشد همه چیز حتی آتش را
وقتی شاعری عاشق میشود
به آتش میکشد همه چیز حتی واژگانش را
پیش از آن که به سوختن این کاغذها بیفتم
باید دانسته باشی
خودسوزی دیوانه ای را
که هم اگر آسمان دریا دریا ببارد
تنها خاکسترش به جا میماند
تنها خاکستر کلماتش
دیوانه ای که منم...

دیوانه ای که منم
انسانی ست که دستهای تو شاعرش کرده
شاعری ست که دستهای تو عاشقش کرده
عاشقی ست که با دستهای تو به خودش کبریت میکشد..

پیش از آن که صدایم را دود بگیرد
برایت دست تکان میدهم..

وهم است هر چه بی تو به آن شاد و دلخوشیم

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

برچسب‌ها

پیوندها

آمارگیر وبلاگ